Cine - blog

Δεν είναι λίγες οι φορές που περπατώντας στο δρόμο, κάποιος σε κοιτάει περίεργα γιατί θεωρεί ότι κάτι του θυμίζεις. Σε κοιτάει με αυτό το γνωστό διερευνητικό βλέμμα και τον κοιτάς κι εσύ απορημένος. Μάλιστα, είσαι έτοιμος να ακούσεις την γνωστή ατάκα: «Είσαστε ο Τάδε;» με αποτέλεσμα είτε να απαντήσεις απλά ένα όχι είτε να γελάσεις με την καρδιά σου πριν την άρνηση. Γράφοντας το παρακάτω κείμενο, μου έρχονται στο μυαλό, το τι έχω ακούσει. Σε ποιούς μοιάζω αρκετά και σε ποιούς πολύ. Τι με τραγουδιστές, τι με ηθοποιούς (Ελληνες και ξένους),  πάντα με γνώμονα το πως συγκρατεί ο καθένας τη φυσιογνωμία του άλλου. Από αυτές τις «ομοιότητες» με τα δημόσια πρόσωπα, δεν βγήκα κερδισμένος αφού πάντα απαντούσα ότι «δεν είμαι αυτός που λέτε» πριν την «εξυπηρέτηση». Δηλαδή, θυμάμαι μία φορά που στα διόδια με ρώτησε μία υπάλληλος αν είμαι ο τάδε τραγουδιστής και αναγκάστηκα να πληρώσω αφού δεν ήμουν αυτός που έλεγε. Φυσικά πάντα, μετά από τέτοια ερώτηση, αναρρωτιέμαι τι θα γινόταν αν είχα...

Πρωτότυπους τρόπους για να γεμίσουν τα ξενοδοχεία και τα ενοικιαζόμενα δωμάτιά τους, έψαχναν να βρουν όλο το προηγούμενο διάστημα οι ιδιοκτήτες σε σχεδόν όλη τη χώρα προκειμένου να προσελκύσουν πελάτες. Τα ταμεία όσον προχώρησαν σε κάποιο «τέχνασμα» γέμισαν αν και σχεδόν ένας στους 10 Ελληνες, δεν πήγαν πουθενά φέτος το καλοκαίρι. Διαβάζοντας την τελευταία είδηση, μπορώ να πω πως μου κακοφάνηκε που κάποιοι δεν κατάφεραν να γεμίσουν τις μπαταρίες τους για τον επόμενο χειμώνα ή που είδαν τις παραλίες με το κιάλι. Από την άλλη, αφού ανήκω  και εγώ στην κατηγορία αυτών που έμειναν στην πρωτεύουσα - λόγω των «καλών» οικονομικών μου - ένιωσα μία ανακούφιση που και δεν ήμουν ο μόνος που γνώρισα από κοντά, για πρώτη φορά στη ζωή μου, τις παραλίες της Αθήνας.

Το πρωτάθλημα της άλλοτε Α' Εθνικής ξεκίνησε πριν από λίγες μέρες και τα γήπεδα γεμίζουν σιγά σιγά. Οι φίλαθλοι και οι «φίλαθλοι» πέρασαν ένα ολόκληρο καλοκαίρι παρακολουθώντας από τις εφημερίδες το ποιοι «παικταράδες» ήρθαν στις ομάδες τους, ποιοι ήταν να έρθουν αλλά τελικά πήγαν αλλού, ποιοι έφυγαν κτλ κτλ είτε από το σπίτι τους (αφού λεφτά τελικά δεν υπήρξαν ποτέ) είτε από κάποια παραλία (οι πιο τυχεροί). Ετσι λοιπόν, ακόμα και τώρα, πολλοί μετράνε τις «ζημιές» και τα «κέρδη» από τη μεταγραφική περίοδο. Με τα όσα χρήματα έχουν στην τσέπη, η αγάπη για την ομάδα τους, θα τους κάνει να βρεθούν και φέτος στο γήπεδο για να θαυμάσουν τους ποδοσφαιριστές τους, παλιούς και νέους και να νιώσουν ότι συμμετέχουν στην νίκη του συλλόγου. Η αγωνία θα φαίνεται στα μάτια τους, στην στοίβα από τα τσόφλια του ηλιόσπορου μπροστά τους.

Οι γόηδες μέχρι πρόσφατα, χρησιμοποιούσαν όλα τα υλικά αγαθά που είχαν στην κατοχή τους για να συναρπάσουν τον απλό κόσμο. Πόσο μάλιστα τις γυναίκες. Λίγο η 2002 BMW, λίγο το μαντήλι στο λαιμό, λίγο τα μπουζούκια, λίγο το ένα λίγο το άλλο, δεν ήθελαν και πολύ... Χρόνια αργότερα, τα μπουζούκια έγιναν κλάμπ στην παραλιακή. Η BMW έγινε Porsche. Το μαντήλι χάθηκε αλλά ήρθαν άλλα αξεσουάρ.Το υφάκι, έμεινε το ίδιο... Αλλοι προσπαθούσαν να αντιγράψουν το υφάκι αφού δεν μπορούσαν να έχουν όλα τα άλλα. Δεν είχαν ακριβά αυτοκίνητα αλλά προσπαθούσαν να έχουν γρήγορα. Οι κόντρες έδιναν και έπαιρναν σε διάφορα σημεία της πόλης με αποτέλεσμα, οι κοπέλες που γούσταραν ταχύτητα αντί για χλίδα, να αλλάζουν «συντρόφους» σαν τα πουκάμισα. Κριτήριο το ποιός είναι πιο γρήγορος ή ποιό φασαριόζος...

Από τα πιο ωραία συνθήματα στους τοίχους που έχω δει και που γρήγορα πέρασε και στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης (βλέπε Facebook, Twitter κτλ) είναι πως «η ευτυχία γράφεται με Ε όχι με €». Αλλοι θεωρούν πως την έχουν (όπως κι εγώ) και άλλοι πως την €χουν.  Και στις δύο περιπτώσεις οφείλεται στην γυναίκα τους. Το συνοικέσιο, ήταν η μορφή ζευγαρώματος στα παλιά χρόνια. Τα πεθερικά, πριν από το πότε θα γίνει ο γάμος και όλα τα παρελκόμενα, είχαν κανονίσει την προίκα του γαμπρού. Κάτι ένα διαμέρισμα, κάτι ένα σπιτάκι (ένα κεραμίδι για το ζευγάρι δηλαδή), κάτι κάμποσα στρέμματα με δέντρα, κάτι κάποιες χρυσές λίρες, το κομπόδεμα ήταν αρκετό για να κλείσει η συμφωνία. Εεεεε, ο γάμος εννοώ...

Στη σημερινή βόλτα στο διαδίκτυο, βρέθηκα αντιμέτωπος με σειρά δημοσιευμάτων σχετικά με χωρισμούς. Όχι ότι κι ότι, αλλά χωρισμούς διασημοτήτων. Εμ, τι. Με τέτοια κρίση, μόνο οι διάσημοι γνωρίζουν απ' ότι φαίνεται στα sites. Το πόσο στεναχωρέθηκα δεν περιγράφεται... Ευτυχώς που είμαι σε δίαιτα και θα με διευκολύνει στο να χάσω και άλλα κιλά. Ετσι λοιπόν, μέσα σε όλα είδα πως γνωστός τραγουδιστής - στιχουργός - θαμώνας απογευματινών - νυχτερινών καταστημάτων  στα νότια προάστια να χωρίζει με την γυναίκα της «διπλανής πόρτας» (τραγουδίστρια κι αυτή), εντελώς ξαφνικά. Και έτσι, τα κοριτσάκια και τα αγοράκια, να δηλώνουν τυχερά που είναι μόνοι τους και έχουν την «ευκαιρία» να κερδίσουν την ... καρδιά τους.

Τη δεκαετία του '60 στην ταινία «Η κόμισσα της φάμπρικας» ο Στέφανος Ληναίος, μετενσαρκώνει τον Χρήστο Δελημάνη που είναι νέος αστυνομικός. Αγαθός και πιστός στη δουλειά του πιστεύει ότι «όποιος δουλεύει πάει μπροστά με την αξία του και μόνο με την αξία του». Από την άλλη ευθυνόφοβος που προσπαθεί να δράσει ενάντια στο χαρακτήρα του γιατί τον έχει σκληρύνει η δουλειά.  Όταν συναντά, συλλαμβάνει και μετά αφήνει ελεύθερη την Άννα Φόνσου, την ερωτεύεται και παράλληλα ψάχνει να της βρει δουλειά γιατί του παρουσιάστηκε ως φτωχαδάκι.